REVIEWS
|
Jan Gerfast / Still Out There
|
|
Nach Fuckin'
Up The Blues hat sich der schwedische
Gitarrist, Sänger und Songwriter Jan Gerfast für die Veröffentlichung
seines aktuellen Werks "Still Out There" einige Jährchen Zeit
gelassen. Da passt der Album-Titel
schon und die 42 Minuten gestalten sich höchst abwechslungsreich. Aus
den RockTimes-Tourterminen verschwindet er nur ganz selten und so ist es kein Wunder,
dass der Mann, mit "Still Out There" im Gepäck, kreuz und
quer durch Deutschland tourt. Mit seiner Band lotet Gerfast
geschickt den Blues aus und ist mit seiner Fingerfertigkeit an der
Gitarre sowie seinem feinen Händchen fürs Songwriting (alle Titel
stammen von ihm) ein gefundenes Fressen für jeden Kritiker. Nein, nicht
um ihn zum Trocknen aufzuhängen, sondern sich lobend über die zehn
Tracks zu äußern. Die CD hat einen schönen
retro-analogen Sound und wenn Magic Mama, wie im funkigen
"You Know The Deal" mit der Hammond, angereichert durch einen
dreckigen Leslie-Sound, die Vorherrschaft übernimmt, ist der Spaßfaktor
beim Hören ein Stockwerk höher angekommen. Gerfast lässt sich
da natürlich nicht zweimal bitten und versorgt den Hörer mit einem
saitenziehenden Solo. Beim Blick auf die
Tracklist fiel mir sofort der Name des sechsten Songs auf: "Rocking
In The Grave". Mit extremer Lockerheit in den Handgelenken trommelt
Sam Anthonsson diesen für die eigene Fußwippe zündenden Groove
und der Basser Magic Man lässt lässig Stubentiger-mäßig die
dicken Saiten schnurren. Textlich ist das rockige Stück wahrlich nicht
unbedingt der Überflieger, dafür musikalisch umso mehr. Zu einer CD aus dem Genre
Blues Rock gehört der Slow-Song wie die Butter auf das Brot. Dagegen ist der Opener
"Loving Machine" eine klasse Rock'n'Roll-Klamotte, die für
den Rest der CD allerdings nicht gerade richtungweisend ist. Ein weiterer Anmacher in
"Rocking In The Grave"-Qualität ist "Wine Women And
Blues", ein Song, den man in der hinteren Abteilung der "Still
Out There"-Blues-Train findet. Kurz aber gut, mit schönen Breaks
versehen rockt es wohltemperiert und im Mittelteil wandern Gerfasts
Finger gekonnt über das gesamt Griffbrett seines Arbeitsgerätes. Für "I'll Make You
Mine" hat man eher den Tempomat eingeschaltet, denn der Track ist
sehr straight gespielt. Gleich mit zwei Soli des Protagonisten ist die
Nummer aufgeladen und Gerfast ist schon einer aus der Gilde der
sehr guten Saiten-Künstler, der es im Mid-Tempo-Stück "A Lot To
Say" mit wenig Text, aber viel Gitarre allen Hörer ein abschließendes
Mal zeigt. Jan Gerfasts "Still Out There" ist ein starkes Album, in dem der Schwede
Tiefgang beweist und somit 8
von 10 RockTimes-Uhren
verdient hat. Line-up:
|
|
Jan Gerfast / Fuckin' Up The Blues
|
|
Ab und zu passiert es, dass eine CD
eines Interpreten ins Haus flattert, bei der man absolut nicht weiß,
wer das ist. Nie gehört den Namen - nun ja, man kann nicht alles was
neu ist kennen. Egal aber, denn "Fuckin' Up The
Blues" schließt diese meine Wissenslücke. Blue Night hieß
seine erste Band, die in den Siebzigern aktiv war - aber es wurden keine
Platten aufgenommen. Stoff aus den 90er Alben bietet uns
vorliegende CD. Keine Best-of im herkömmlichen
Sinn, meint Jan: Da ich seinen Backkatalog nicht kenne,
kann ich nicht sagen, was ich gerne auf der Scheibe gesehen hätte. Aber
das was mit drauf kam, lässt einen mit der Zunge schnalzen. Danach aber kracht der Titelsong ins
Geschehen und das ist nun mal Blues-Rock vom Allerfeinsten. Bestes
gitarrenmäßiges 'Gestotter' a' la "Poor Boy", Soli mit und
ohne Wah Wah. Drummer Bengt Johnson überlässt der Gitarre die
Frontline und auch der Bass wummert aus der zweiten Reihe - gespielt von
Perra Andersson. Fast jeder Track hat einen anderen Bassisten, so
dass das Powertrio auf dieser CD eigentlich aus sieben Musikern besteht.
Zapata zupfte übrigens bei "Du Gamla Du Fria". Akustische Gitarre, eine 'verfremdete'
Stimme wechselt mit ruhigen Vocals, kein Bass, keine Drums und
eigentlich fünf Minuten das Gleiche, aber "Waiting For The Sun To
Rise" strahlt eine Tiefe und Ruhe, bzw. eine beruhigende Unruhe aus.
Jan hat nicht nur an der Gitarre ein Händchen - auch seine
Kompositionen und wie er das arrangiert, zeugen von Können. Pedro Fussing sorgt bei "Halleluja" für die tiefe Begleitung. Das ist erst
mal eine typische Bluesrocknummer, bis der Refrain einsetzt:
Ohrwurmrefrain, dann wieder harte Soli - einfach ganz genial gemacht.
Gegen Ende eine orgiastische Bluesrockgitarrenschlacht. Oh Mann, mir
schmerzen die Finger von den Luftgitarrensaiten. Halleluja Jan! Eigentlich unmöglich, aber
"G-Town" toppt das bisher Gehörte. Im Gegensatz zu den
bisherigen Nummern ist das fast schon Schmusemusik. Rhythmus, Gesang,
Refrainaufbau, Begleitung (hier, wie beim nächsten Track mit Sune
Martinell an der Viersaitigen) verbreiten Gänsehaut und
Feuerzeugfeeling. Bis nach ca. dreieinhalb Minuten ein grooviger
Bluesjam einsetzt. "Magic Man" wechselt wieder
in die härteren Gefilde. Brutale Riffs, simple, aber in den Magen
hauende Bassbegleitung, Wah-Wah-Orgien..... "Fuckin' The
Blues" ist Blues-Rock - unzweifelhaft, aber es haftet auch
irgendwie etwas psychedelisches an der Scheibe. Jan Gerfast lässt
sich nicht so ohne Weiteres in die Riege der 'normalen' Verdächtigen
einordnen. Er geht oft tiefer, zumindest bei der Titelauswahl auf dieser
Platte. Ein Schmankerl, bzw. einen Bonustrack
gibt es zum Schluß mit der elfeinhalb-minütigen Livenummer "No
Guarantees". Das ist nun wieder Blues-Rock klassischer Machart.
Aber - und das 'Aber' betone ich: ellenlang und live, es geht also auch
hier gewaltig zur Sache. Am Bass diesmal Marco Maaninka Jan Gerfast ist auf Tour (Tourdaten könnt ihr unserem Konzertkalender entnehmen).
Wer kann, sollte sich unbedingt einen Termin dafür freihalten. Es lohnt
sich! Spielzeit: 40:10, Medium: CD, Magic Music, 2003 1:Du Gamla Du Fria 2:Fuckin' Up The Blues 3:Waiting For The Sun To Rise
4:Halleluja 5:G-Town 6:Magic Man 7:No Guarantees Ulli Heiser, 12.02.2005 http://www.rocktimes.de/gesamt/g/jan_gerfast/fuckin_up_the_blues.html |
Hersbrücker Zeitung 21/5-07

Ostholsteiner Anzeiger 19/5 - 06

Westfälische Rundschau 23/5 - 06
Le 01 mai 2003 Lucky était à Bruxelles pour voir
Jan Gerfast Voodoo Band
A l’invitation de mon nouvel ami que j’ai rencontré
quelques semaines auparavant à Mont de Marsan,
Alain Estenaves alias « Le Fantôme »,
nous traversons la frontière,toute proche,
à peine remis d’un formidable Bay-Car Blues Festival de Grande Synthe,
pour nous retrouver sur les routes de Belgique…
Nous passons la soirée de ce jeudi 1er mai, au Music Village,
club de Bruxelles,au décor accueillant et chaleureux,
plutôt spécialisé dans le Jazz
mais qui de temps à autre programme un concert de Blues.
C’est le cas ce soir avec Jan Gerfast Voodoo Band, formation Suédoise.

Autant le dire tout de suite, de Voodoo,
il n’y eu pas grand-chose, dans les deux sets proposés,
mais le power trio (guitare chant, basse, batterie)
s’est exprimé en diversité. Shuffle, Slow Blues, Rumba,
Funk, Boogie, Rock’n’roll, dans un format plutôt Blues Rock,
nourrie de quelques reprises, savamment dosées,
comme Hey joe, Black Magic Woman ou Wild Thing.
Jan Gerfast est un adepte de la Fender Stratocaster
au son incomparable dont il maîtrise le jeu avec finesse et dextérité,
tranquillement assis sur un tabouret de bar,
distribuant par de multiples touches successives un patchwork musical
accessible à tous.

Entouré d’une section rythmique,
aussi différente que complémentaire,
un batteur extraverti, bondissant et explosif
comparé au bassiste réservé, calme et discret,
pour créer en finalité, une homogénéité de tous les instants…
La montée sur scène d’une chanteuse,
répondant au joli nom de Magic Mama,
un peu criarde mais qui ne laisse pas indifférent,
asséna une version torride de Be Bop A Lula
pour clôturer une soirée plutôt agréable,
dans une salle à l’acoustique impeccable.
Lucky Jean Luc http://loreillebleue.free.fr Photos: Lucky Jean Luc
http://loreillebleue.free.fr/Biographies/Jan_Gerfast/Concert_Jan_Gerfast_Voodoo_Band.htm
Anmeldelse: Jan Gerfast
Anmeldelse:
Jan Gerfast Blues Band
Raschs Pakhus lørdag den 2. juli
af: POL
Syngende svensk blues
Det er rødderne der skaber frugterne har den amerikanske bluessanger,
producer m.m. Willie Dixon udtalt.
Jo, aftenens svenske blues band havde tjek på rødderne og kunne
derfor,
navnlig i første sæt, uddele frugterne til et entusiastisk publikum.
I Rocking on the Wave, der indledte første sæt,
fik man straks fornemmelsen af at det ville blive en god
bluesaften.
Og så var der rigtig god balance i kvartetten, alle fik rum til
at lade sig høre,
selv om det selvfølgelig først og sidst gjaldt kapelmesteren,
der styrede stramt,
flere steder for stramt, for når der i en tuttisektion rigtig
var gang i spillet,
blev der givet et par korte hug med spaden, og så var den komposition spillet færdig.
Selv om der altså blev givet mere rum til rytme- og
keyboardgruppe,
var det stadig tre mod en: Gerfast på sin syngende spade som
lavede
så meget fin blues, og en utrolig tæt og harmonisk spillende
rytmegruppe
(Gerfast er også kendt for at have gode folk på bas og trommer)
og et keyboard der blev anvendt langt mere end ved sidste koncert.
Det gjorde generelt de to sæt mere flydende og homogene.
Hvor andet sæt i nogen grad udviklede sig til ”fest og farver”,
viste det første i hvor høj grad man kan bruge blues i andre
genrer:
Koblingen mellem den og hiphop er ikke umiddelbart indlysende,
men med udgangspunkt i Chicago-blues er vejen banet;
og derfra nogle kompositioner tilbage til rock og funk.
Der er tydeligt en ægte forståelse af og kærlighed til blues
såvel i kompositionerne som i udtryk hos Gerfast og bandet.
Det blev formidlet – til tider – svimlende musikalsk,
og derfor er koncerter med denne guitarsyngende svensker
o g hans band udpræget kvalitetstid.
Et varmt fortolket ekstranummer af Otis Redding,
blues og soul hånd i hånd, vidnede mere end noget andet om at gruppen har taget Dixons ord til sig
http://www.musikhuzet.dk http://www.musikhuzet.dk/Page.asp?Id=11&Nid=465
JAN GERFAST BLUES BAND
tis 19/7 2005 Jamesons, Göteborg
Jan Gerfast sång/gitarr, Anna Johansson keyboard/sång,
Sune Martinell bas och Sam Anthonsson (?) trummor.
Visst
var det blues från Helsingborg - Gerfast tillhör veteranerna bland Skånebluesens
gitarrhjältar –
men
soundet var 100% Texas. Slöt man ögonen blev det nästan spöklikt: inte bara
gitarrspelet
utan också rösten var ofta SRV upp i dagen.
Men
Gerfasts omsorgsfulla spel speglade tack och lov inte bara den vräkigaste
varianten av SRV
(som
det ju tyvärr ofta blir) utan också den coolare stil som också var så vanlig
hos kung Vaughan d.y.
Dessutom
en mycket snygg ton i gitarren: en klassisk Fender Stratocaster / Fender Deluxe-kombination.
Ibland
dubblade Gerfast sina solon med ordlös sång - något som jag egentligen inte
är så svag för,
men
här fungerade det verkligen.
Nästan
bara egna låtar i repertoaren, men visst kände man igen form och ackordsföljd
från ex. ståpälsbluesen
"Tin Pan Alley". Ja,
några covers blev det förstås under kvällen:
"Hound
Dog", "All Your Love" med grant orgelsolo,
och
till slut "Lucille". Sansad volym (tack!) men ett fruktansvärt driv:
Gerfast har hittat en rytmsektion 'att dö för'.
Det
här bandet hade inte suttit fel på en bluesfestival nära dej nästa sommar!
Christer
(2005-07-20)
http://www.fridhammar.com - hört från scenerna - http://www.fridhammar.com/reviewsa.html
© 2001 & 2008 Magic Music