REVIEWS

 

 

Jan Gerfast / Still Out There

Still Out There

Spielzeit: 42:09
Medium: CD
Label: Magic Music, 2008
Stil: Blues Rock

Review vom 05.06.2008


Joachim 'Joe' Brookes

Nach Fuckin' Up The Blues hat sich der schwedische Gitarrist, Sänger und Songwriter Jan Gerfast für die Veröffentlichung seines aktuellen Werks "Still Out There" einige Jährchen Zeit gelassen.

Da passt der Album-Titel schon und die 42 Minuten gestalten sich höchst abwechslungsreich. Aus den RockTimes-Tourterminen verschwindet er nur ganz selten und so ist es kein Wunder, dass der Mann, mit "Still Out There" im Gepäck, kreuz und quer durch Deutschland tourt.

Mit seiner Band lotet Gerfast geschickt den Blues aus und ist mit seiner Fingerfertigkeit an der Gitarre sowie seinem feinen Händchen fürs Songwriting (alle Titel stammen von ihm) ein gefundenes Fressen für jeden Kritiker. Nein, nicht um ihn zum Trocknen aufzuhängen, sondern sich lobend über die zehn Tracks zu äußern.

Die CD hat einen schönen retro-analogen Sound und wenn Magic Mama, wie im funkigen "You Know The Deal" mit der Hammond, angereichert durch einen dreckigen Leslie-Sound, die Vorherrschaft übernimmt, ist der Spaßfaktor beim Hören ein Stockwerk höher angekommen. Gerfast lässt sich da natürlich nicht zweimal bitten und versorgt den Hörer mit einem saitenziehenden Solo.

Beim Blick auf die Tracklist fiel mir sofort der Name des sechsten Songs auf: "Rocking In The Grave". Mit extremer Lockerheit in den Handgelenken trommelt Sam Anthonsson diesen für die eigene Fußwippe zündenden Groove und der Basser Magic Man lässt lässig Stubentiger-mäßig die dicken Saiten schnurren. Textlich ist das rockige Stück wahrlich nicht unbedingt der Überflieger, dafür musikalisch umso mehr.

Zu einer CD aus dem Genre Blues Rock gehört der Slow-Song wie die Butter auf das Brot.
"I'm Going Down" ist so ein Song und nicht nur beim "Still Out There"-Cover-Foto wurde ich an
Coen Wolters' Broken Glass-Frontbild erinnert. Der Gerfast fährt hier perfekt auf den Schienen des Niederländers.
Eine weitere 12-Takter-Ballade ist "Out In The Universe" und hier mischt Magic Mama wieder ordentlich mit. Zwar ohne Solo, aber dafür mit tollem flächigem Unterbau.

Dagegen ist der Opener "Loving Machine" eine klasse Rock'n'Roll-Klamotte, die für den Rest der CD allerdings nicht gerade richtungweisend ist.
Dennoch zeigt der Schwede, dass er auch eine solche Spielart drauf hat und sich dort pudelwohl fühlt.

Ein weiterer Anmacher in "Rocking In The Grave"-Qualität ist "Wine Women And Blues", ein Song, den man in der hinteren Abteilung der "Still Out There"-Blues-Train findet. Kurz aber gut, mit schönen Breaks versehen rockt es wohltemperiert und im Mittelteil wandern Gerfasts Finger gekonnt über das gesamt Griffbrett seines Arbeitsgerätes.

Für "I'll Make You Mine" hat man eher den Tempomat eingeschaltet, denn der Track ist sehr straight gespielt. Gleich mit zwei Soli des Protagonisten ist die Nummer aufgeladen und Gerfast ist schon einer aus der Gilde der sehr guten Saiten-Künstler, der es im Mid-Tempo-Stück "A Lot To Say" mit wenig Text, aber viel Gitarre allen Hörer ein abschließendes Mal zeigt.

Jan Gerfasts "Still Out There" ist ein starkes Album, in dem der Schwede Tiefgang beweist und somit 8 von 10 RockTimes-Uhren verdient hat.

Line-up:
Jan Gerfast (guitar, vocals)
Sam Anthonsson (drums)
Magic Mama (keyboards)
Magic Man (bass)

Tracklist

01:Loving Machine (3:04)
02:Don't You Wanna Sing Along (3:42)
03:I'll Make You Mine (3:57)
04:Out In The Universe (4:59)
05:You Know The Deal (3:54)
06:Rocking In The Grave (5:34)
07:I'm Going Down (5:22)
08:On The Loose (4:38)
09:Wine Women And Blues (2:33)
10:A Lot To Say (4:23)

 

 

Jan Gerfast / Fuckin' Up The Blues

Fuckin´ Up The Blues - CD  

Ab und zu passiert es, dass eine CD eines Interpreten ins Haus flattert, bei der man absolut nicht weiß, wer das ist. Nie gehört den Namen - nun ja, man kann nicht alles was neu ist kennen.
In diesem Fall muss ich aber gestehen, dass es keineswegs ein neuer Name ist: Jan Gerfast bluest schon seit 35 Jahren. Ich schiebe die Schuld mal darauf, dass es ein schwedischer Musiker ist und als der anfing Musik zu machen, waren Platten aus Schweden nicht unbedingt die Regel.

Egal aber, denn "Fuckin' Up The Blues" schließt diese meine Wissenslücke. Blue Night hieß seine erste Band, die in den Siebzigern aktiv war - aber es wurden keine Platten aufgenommen.
Gegen Ende dieser Dekade begann Jan in verschiedenen Bands zu spielen, hatte aber 1987 die Nase voll und gründete die Jan Gerfast Blues Band, welche es auf über 1000 Auftritte in Europa brachte.

Stoff aus den 90er Alben bietet uns vorliegende CD. Keine Best-of im herkömmlichen Sinn, meint Jan:
I didn't just want to make a standard "best of" CD. I really wanted to put the songs together so that this CD could stand for itself musically. I had to leave some songs out, even if they are good songs, because they didn't fit in.

Da ich seinen Backkatalog nicht kenne, kann ich nicht sagen, was ich gerne auf der Scheibe gesehen hätte. Aber das was mit drauf kam, lässt einen mit der Zunge schnalzen.
Ok, "Du Gamla Du Fria" vielleicht nicht, denn die schwedische Nationalhymne ist mir jetzt gerade nicht so geläufig, aber was dem "Star Spangled Banner" recht ist........

Danach aber kracht der Titelsong ins Geschehen und das ist nun mal Blues-Rock vom Allerfeinsten. Bestes gitarrenmäßiges 'Gestotter' a' la "Poor Boy", Soli mit und ohne Wah Wah. Drummer Bengt Johnson überlässt der Gitarre die Frontline und auch der Bass wummert aus der zweiten Reihe - gespielt von Perra Andersson. Fast jeder Track hat einen anderen Bassisten, so dass das Powertrio auf dieser CD eigentlich aus sieben Musikern besteht. Zapata zupfte übrigens bei "Du Gamla Du Fria".

Akustische Gitarre, eine 'verfremdete' Stimme wechselt mit ruhigen Vocals, kein Bass, keine Drums und eigentlich fünf Minuten das Gleiche, aber "Waiting For The Sun To Rise" strahlt eine Tiefe und Ruhe, bzw. eine beruhigende Unruhe aus. Jan hat nicht nur an der Gitarre ein Händchen - auch seine Kompositionen und wie er das arrangiert, zeugen von Können.

Pedro Fussing sorgt bei "Halleluja" für die tiefe Begleitung. Das ist erst mal eine typische Bluesrocknummer, bis der Refrain einsetzt: Ohrwurmrefrain, dann wieder harte Soli - einfach ganz genial gemacht. Gegen Ende eine orgiastische Bluesrockgitarrenschlacht. Oh Mann, mir schmerzen die Finger von den Luftgitarrensaiten. Halleluja Jan!

Eigentlich unmöglich, aber "G-Town" toppt das bisher Gehörte. Im Gegensatz zu den bisherigen Nummern ist das fast schon Schmusemusik. Rhythmus, Gesang, Refrainaufbau, Begleitung (hier, wie beim nächsten Track mit Sune Martinell an der Viersaitigen) verbreiten Gänsehaut und Feuerzeugfeeling. Bis nach ca. dreieinhalb Minuten ein grooviger Bluesjam einsetzt.

"Magic Man" wechselt wieder in die härteren Gefilde. Brutale Riffs, simple, aber in den Magen hauende Bassbegleitung, Wah-Wah-Orgien..... "Fuckin' The Blues" ist Blues-Rock - unzweifelhaft, aber es haftet auch irgendwie etwas psychedelisches an der Scheibe. Jan Gerfast lässt sich nicht so ohne Weiteres in die Riege der 'normalen' Verdächtigen einordnen. Er geht oft tiefer, zumindest bei der Titelauswahl auf dieser Platte.

Ein Schmankerl, bzw. einen Bonustrack gibt es zum Schluß mit der elfeinhalb-minütigen Livenummer "No Guarantees". Das ist nun wieder Blues-Rock klassischer Machart. Aber - und das 'Aber' betone ich: ellenlang und live, es geht also auch hier gewaltig zur Sache. Am Bass diesmal Marco Maaninka

Jan Gerfast ist auf Tour (Tourdaten könnt ihr unserem Konzertkalender entnehmen). Wer kann, sollte sich unbedingt einen Termin dafür freihalten. Es lohnt sich!
Danke an Anna Johansson, die uns diese Scheibe zuschickte.

Spielzeit: 40:10, Medium: CD, Magic Music, 2003

1:Du Gamla Du Fria  2:Fuckin' Up The Blues  3:Waiting For The Sun To Rise 

4:Halleluja  5:G-Town  6:Magic Man  7:No Guarantees

Ulli Heiser, 12.02.2005                    http://www.rocktimes.de 

http://www.rocktimes.de/gesamt/g/jan_gerfast/fuckin_up_the_blues.html 

 

 

Hersbrücker Zeitung 21/5-07

 

 

Ostholsteiner Anzeiger 19/5 - 06

 

 

Westfälische Rundschau 23/5 - 06

 

 

Le 01 mai 2003 Lucky était à Bruxelles pour voir 

Jan Gerfast Voodoo Band

 

A l’invitation de mon nouvel ami que j’ai rencontré
quelques semaines auparavant à Mont de Marsan, 
Alain Estenaves alias « Le Fantôme »,
nous traversons la frontière,toute proche,
à peine remis d’un formidable Bay-Car Blues Festival de Grande Synthe,
pour nous retrouver sur les routes de Belgique…

Nous passons la soirée de ce jeudi 1er mai, au Music Village,
club de Bruxelles,au décor accueillant et chaleureux, 
plutôt spécialisé dans le Jazz
mais qui de temps à autre programme un concert de Blues. 
C’est le cas ce soir avec Jan Gerfast Voodoo Band, formation Suédoise.

 

Sam Anthonsson

 

Autant le dire tout de suite, de Voodoo, 
il n’y eu pas grand-chose, dans les deux sets proposés,
mais le power trio (guitare chant, basse, batterie)
s’est exprimé en diversité. Shuffle, Slow Blues, Rumba,
Funk, Boogie, Rock’n’roll, dans un format plutôt Blues Rock,
nourrie de quelques reprises, savamment dosées,
comme Hey joe, Black Magic Woman ou Wild Thing. 


Jan Gerfast est un adepte de la Fender Stratocaster
au son incomparable dont il maîtrise le jeu avec finesse et dextérité,
tranquillement assis sur un tabouret de bar,
distribuant par de multiples touches successives un patchwork musical 
accessible à tous.

 

Jan Gerfast

 

Entouré d’une section rythmique,
aussi différente que complémentaire,
un batteur extraverti, bondissant et explosif 
comparé au bassiste réservé, calme et discret,
pour créer en finalité, une homogénéité de tous les instants… 

La montée sur scène d’une chanteuse, 
répondant au joli nom de Magic Mama,
un peu criarde mais qui ne laisse pas indifférent,
asséna une version torride de Be Bop A Lula
pour clôturer une soirée plutôt agréable,
dans une salle à l’acoustique impeccable.

 

Lucky Jean Luc         http://loreillebleue.free.fr         Photos: Lucky Jean Luc

http://loreillebleue.free.fr/Biographies/Jan_Gerfast/Concert_Jan_Gerfast_Voodoo_Band.htm 

 

 

 

Anmeldelse: Jan Gerfast

 

 

Anmeldelse:
Jan Gerfast Blues Band
Raschs Pakhus lørdag den 2. juli
af: POL

 

Syngende svensk blues

Det er rødderne der skaber frugterne har den amerikanske bluessanger,

producer m.m. Willie Dixon udtalt.

Jo, aftenens svenske blues band havde tjek på rødderne og kunne derfor,

navnlig i første sæt, uddele frugterne til et entusiastisk publikum.

 

I Rocking on the Wave, der indledte første sæt,

fik man straks fornemmelsen af at det ville blive en god bluesaften.

Og så var der rigtig god balance i kvartetten, alle fik rum til at lade sig høre,

selv om det selvfølgelig først og sidst gjaldt kapelmesteren, der styrede stramt,

flere steder for stramt, for når der i en tuttisektion rigtig var gang i spillet,

blev der givet et par korte hug med spaden, og så var den komposition spillet færdig.

 

Selv om der altså blev givet mere rum til rytme- og keyboardgruppe,

var det stadig tre mod en: Gerfast på sin syngende spade som lavede

så meget fin blues, og en utrolig tæt og harmonisk spillende rytmegruppe

(Gerfast er også kendt for at have gode folk på bas og trommer)

og et keyboard der blev anvendt langt mere end ved sidste koncert.

Det gjorde generelt de to sæt mere flydende og homogene.

 

Hvor andet sæt i nogen grad udviklede sig til ”fest og farver”,

viste det første i hvor høj grad man kan bruge blues i andre genrer:

Koblingen mellem den og hiphop er ikke umiddelbart indlysende,

men med udgangspunkt i Chicago-blues er vejen banet;

og derfra nogle kompositioner tilbage til rock og funk.

 

Der er tydeligt en ægte forståelse af og kærlighed til blues

såvel i kompositionerne som i udtryk hos Gerfast og bandet.

Det blev formidlet – til tider – svimlende musikalsk,

og derfor er koncerter med denne guitarsyngende svensker

o g hans band udpræget kvalitetstid.

 

Et varmt fortolket ekstranummer af Otis Redding, 

blues og soul hånd i hånd, vidnede mere end noget andet om at gruppen har taget Dixons ord til sig

 

http://www.musikhuzet.dk          http://www.musikhuzet.dk/Page.asp?Id=11&Nid=465 

 

 

 

JAN GERFAST BLUES BAND

 

tis 19/7 2005 Jamesons, Göteborg

 

Jan Gerfast sång/gitarr, Anna Johansson keyboard/sång,

Sune Martinell bas och Sam Anthonsson (?) trummor.

 

Visst var det blues från Helsingborg - Gerfast tillhör veteranerna bland Skånebluesens gitarrhjältar –

men soundet var 100% Texas. Slöt man ögonen blev det nästan spöklikt: inte bara gitarrspelet

utan också rösten var ofta SRV upp i dagen.

 

Men Gerfasts omsorgsfulla spel speglade tack och lov inte bara den vräkigaste varianten av SRV

(som det ju tyvärr ofta blir) utan också den coolare stil som också var så vanlig hos kung Vaughan d.y.

Dessutom en mycket snygg ton i gitarren: en klassisk Fender Stratocaster / Fender Deluxe-kombination.

Ibland dubblade Gerfast sina solon med ordlös sång - något som jag egentligen inte är så svag för,

men här fungerade det verkligen.

 

Nästan bara egna låtar i repertoaren, men visst kände man igen form och ackordsföljd från ex. ståpälsbluesen

"Tin Pan Alley". Ja, några covers blev det förstås under kvällen:

"Hound Dog", "All Your Love" med grant orgelsolo, en mycket mycket snyggt lirad "Hey Joe"

och till slut "Lucille". Sansad volym (tack!) men ett fruktansvärt driv:

Gerfast har hittat en rytmsektion 'att dö för'.

 

Det här bandet hade inte suttit fel på en bluesfestival nära dej nästa sommar!
Christer (2005-07-20)

 

http://www.fridhammar.com     - hört från scenerna -     http://www.fridhammar.com/reviewsa.html 

 

 

 

©  2001 & 2008  Magic Music